Query on one’s duties

நண்பர் ஜெயராமன் அவர்கள் இன்றைய ‘கனைத்திளம் கற்றெருமை’ பாசுரத்திற்கான வ்யாக்யானத்தில் ஒரு கேள்வி கேட்டிருக்கிறார். அந்த கேள்வியாவது:
//
/// ஆனால் அப்படி அனுஷ்டிக்க முடியாமல் போனதற்கு பகவத் கைங்கர்யம் என்னும் விசேஷ காரணம் இருக்கும் படியால், பாவம் சேராது என்பது உட்பொருளாக ஆண்டாள் குறிப்பிடுகிறாள். ///

இது புரியவில்லை. இது சரியா? தினசரி அனுஷ்டானங்களை பண்ணாமல் கோயிலில் உட்கார்ந்து பஜனை பண்ணிக்கொண்டிருந்தால் பாவம் கிடையாதா? இதை கொஞ்சம் விளக்கவும்.

நன்றி
ஜயராமன்

//

ஜயராமன் சார், இதில் இரண்டு விஷயம் இருக்கிறது. ஒன்று கைங்கர்யம் என்பதற்கான விளக்கம், இரண்டாவது கைங்கர்யத்தை ஸ்வதர்மம் எனக்கொண்டால் அதற்கு விரோதமாக செயல்பட நேரும் சந்தர்ப்பங்களைப் பற்றியது. கைங்கர்யம் என்பது பகவானுக்கு பிடித்த தொண்டு என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். பகவானுக்கு எந்த தொண்டு பிடிக்கும் – எது செய்தால் அவனுக்கு உகக்கும்?

அதை பகவானது ஸ்வாசமான வேதத்திலிருந்தும், அதிலிருந்து வந்த ஸ்ம்ருதிகளிலிருந்து மட்டுமே தெரிந்து கொள்ள முடியும். ஸ்ம்ருதிகளின் வழியாகப் பார்த்தால் அவரவர் ஸ்வதர்மத்தை அனுஷ்டிப்பதே தர்மமாக – பகவானுக்கு உகந்ததாக இருக்கிறது. இங்கே அந்த பிள்ளை, தனக்குரிய ஸ்வதர்மத்தை அனுஷ்டிப்பதா? அல்லது கண்ணனுக்காக போர் புரிய செல்வதா? இங்கே கண்ணனுக்காக போர்புரிய சென்றான் என்பதை ஒரு குறியீடாகக் கொண்டு, இங்கே பூர்வாசார்யர்கள் இரண்டு தர்மங்கள் ஒன்றுக்கொன்று குறுக்கிடும் போது என்ன செய்வது என்று விசாரிக்கிறார்கள்.

அப்படி இரண்டு தர்மங்கள் ஒன்றுக்கொன்று குறுக்கிடுமானால் சாமான்ய தர்மத்தை விட்டு விசேஷ தர்மத்தைக் கடைபிடிக்க வேண்டும் என்றார்கள். எது சாமான்ய தர்மம்? எந்த தர்மத்தை அனுஷ்டித்தால், அதர்மத்துக்கு துணை போக நேரிடுமோ அதை சாமான்ய தர்மமாக ஒதுக்கி, எந்த தர்மம் அதர்மத்துக்கு இழுத்துச் செல்லாமல் இருக்கிறதோ அதையே விசேஷ தர்மமாக கடைபிடிக்க வேண்டும்.

இதற்கு ராமாயணத்தில் விபீஷணன் ஒரு உதாரணம். ஒருவரை அண்டி அவர் போட்ட சோற்றைத் தின்று வளர்ந்து பிறகு அவருக்கு துரோகம் செய்வது பாவம். இதை மீறாமல் இருப்பது தர்மம் – நீதி. ஆனால் காமத்தால் பிறர் மனைவியை கவர்ந்து வந்து வைத்துக்கொண்டிருப்பதற்கு, இந்த நன்றி விஸ்வாச தர்மத்தை கடைபிடிக்கிறேன் பேர்வழி என்று அந்த அதர்மத்துக்கு துணை போவது கூடாது. அங்கே அதர்மத்துக்கு துணை போவதை சாதாரண தர்மம் என்று தள்ளி, அதர்மத்துக்கு உதவாமல் இருக்கக்கூடிய வழியை விசேஷ தர்மம் என்று கொண்டு விபீஷணன் தன் அண்ணன் ராவணனுடைய செஞ்சோற்றுக்கடனை மறந்து ராமனிடம் வந்தது பாவ காரியமில்லை – தர்மமே என்று இந்த சம்பவத்தை உதாரணமாக சொல்வர்.

சரி கோவில் பஜனை விஷயத்துக்கு வருவோம். எத்தனையோ மகான்கள் அப்படி இருந்திருக்கிறார்கள். அதற்கு உலகப்பற்றை ஒழித்த பக்குவம் தேவை. இது பக்தி மார்க்கம். கோவில் பஜனை என்று போய் உட்கார்ந்து கொண்டு சாப்பாடு எப்போது போடுவார்கள் என்று சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தால் அது கைங்கர்யம் ஆகி விடாது. தன் பற்றத்தனையும் விட்டு பகவானை அடைய சாதகம் செய்ய முயற்சிக்கும் நிலை உயர்ந்தது. த்யாகராஜ ஸ்வாமிகள் அப்படிப்பட்டவர்தான். தனது ஜீவனோபாயத்திற்கு எதுவும் செய்வது இல்லை – ராமனே எல்லாம் என்று இருந்தார். நம்மால் அப்படி இருக்க முடியாததால் கர்ம மார்க்கமாக ஸ்வதர்மத்தை அனுஷ்டிக்க சொல்கிறார்கள். அப்படி ஸ்வதர்மத்தை அனுஷ்டிக்கும் போதும் அதர்மத்துக்கு துணை போய்விடாதே என்கிறார்கள்.

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: